தாய்

சொல்லவே முடியாத் துயரில்
    சோர்ந்தே விழுந்தாலும் மழலையை
மெல்ல எடுத் தணைத்து
    மேனியை இதமாய்த்  தடவி
வெல்லக் கட்டி என்றும்
    வேங்கையின் மகனே என்றும்
செல்லமாய்த் தமிழில் கொஞ்சி
   சேயினைக் காப்பாள் அன்றோ?            1

காலை  எழுந்த  உடன்
    கடிகாரம் கடிது ஓட
சேலையை சரியாய்க்  கட்ட
    சிறிதுமே நேரமும் இன்றி
வேலை செய்து கொண்டே
   விரைவாய் இடையில் வந்து
பாலை வாயில் இட்டு
 பக்குவமாய்  சுவைக்க வைப்பாள்        2

சத்துணவு நமக்கே தந்து
    சுவையுணவு  மறந்த போதும்
பத்தியம் பலவா ரிருந்து
    பகலிரவாய் விழித்த போதும்
நித்திய வாழ்க்கை தன்னில்
   நிம்மதி இழந்த போதும்
சத்தியத்  தாய் தன் அன்பில்
    சரித்திரம்  படைத்தது நிற்பாள்        3

பச்சிளம் பாலகன் தன்னை
    அம்மா என்றழைக் கும்போதும்
அச்சிறுவன் வளர்ந்து பின்னர்
    அறிஞனாய் ஆகும் போதும்
மெச்சி அவன் புகழை
   மேலோர்கள் சொல்லும் போதும்
உச்சியே குளிர்ந்து போவாள்
   உவகையில் திளைத்து நிற்பாள்        4

பேய்குணம் கொண்டே பிள்ளை
    பெருந்துயர் தந்திட் டாலும் 
சேய்குனம் சிறிதும் இன்றி
    சிறுமையை அளித்திட் டாலும்
நாய்குணம் மனதில் கொண்டே
    நல்லன மறந்திட் டாலும்
தாய் குணம்  மாறா தம்மா
    தரணியில் உயர்ந்த தம்மா!               5 

விண்ணைத் தொடும் அளவு
    வளர்ந்திட்ட தென்னை போல்
என்னையே எடுத்துக் கொள்
    என்றீயும்   வாழை     போல்
தன்னையே நினையா நெஞ்சம்
    தன்னலம் பாரா நெஞ்சம்
அன்னையின் அன்பு நெஞ்சம்
    அவனியில் இதை எது மிஞ்சும்?       6